Met het oog op morgen |

Papa is een ster

Posted by Marijke

30 November 2011 @ 10:19 | Papa is een ster | Comments (1)

Er zit een gat in mijn hart. Groot, donker en schrijnend aan de voorkant van mijn lijf. Open en bloot, waar iedereen het kan zien.

Posted by Marijke

18 November 2011 @ 20:41 | Pompen of verzuipen | Comments (0)

We hebben last van insecten. Niet van de muggen die om een of andere onvoorstelbare reden nog steeds door het huis vliegen, maar van een doodskloppertje. Vorig jaar kwam hij bij ons in huis. Eerst hadden we niet door dat hij er was. Hij knaagde alleen wat aan de muren. Langzaam werd het knagen een zacht getik. Als je even stil op de bank zat, dan hoorde je hem. Maar in de waan van de dag kon je nog steeds doen of het getik er niet was. Sinds kort is het doodskloppertje oorverdovend.

Tot afgelopen maandag heeft pap het beneden volgehouden. Hij zat weliswaar vooral in zijn stoel en deed af en toe zijn ogen dicht, maar hij zat er nog. Maandag verhuisde hij naar boven, naar bed. Dagelijkse zaken kosten hem veel energie. En hij had pijn. Na morfinepleisters en morfinelollies hebben we woensdag de stap gemaakt naar een morfinepomp. Hij krijgt nu een continue stroom morfine binnen en als het nodig is, kan hij zichzelf een extra ‘boost’ geven.

Het gaat. Maar daar is alles mee gezegd. Een mens houdt het niet lang vol op glaasjes water en dubbelfris. Je krijgt geen energie van drie bakjes yoghurt per dag. Kokhalzen door alleen onder de douche te staan, frustreert enorm. En hoe menswaardig voel je je als je straks helemaal niet meer voor jezelf kunt zorgen?

De dagen lopen in elkaar over. Is het gisteren of al vandaag? Vrienden en familie komen huilend beneden. Mama poetst het huis. Melanie vraagt tips over hoe ze iemand op bed kan wassen. Ik schrijf. En papa vecht en chillt. En het doodskloppertje bonkt gestaag door.

Uitbehandeld

Posted by Marijke

25 October 2011 @ 08:53 | Uitbehandeld | Comments (2)

Eind augustus kregen we de uitslag van de ipilimumab-behandeling. Conclusie: het heeft niet gewerkt. Ook in het UMC konden we tochÂ niet terecht.Â Aan een voor 75% met uitzaaiingen gevulde lever is gewoon niet meer zoveel te doen. Uitbehandeld dus.

Het is nu eind oktober en de laatste fase is nu echt in zicht. Paps buik is gigantisch opgezet doordat de lever enorm groot is geworden. Zijn dunne benen eronder vormen een gek contrast. Ook heeft hij pijn. Morfinepleisters en morfinelollies moeten verlichting bieden, maar doen dat niet altijd.

Met elkaar bereiden we ons voor op wat komen gaat. De kaart, de bloemen, de muziek. Bijna alles is al geregeld. En alles is bespreekbaar. Pap weet al wat we straks willen zeggen, omdat we datÂ tegen hem hebben gezegd.

En dan? Ik wil er niet aan. Laat het alsjeblieft nog heel lang schemerduister blijven voor de nacht echt invalt.

Poging 2: Ipilimumab

Posted by Marijke

5 June 2011 @ 18:41 | Poging 2: Ipilimumab | Comments (0)

De tijd verstrijkt. Het leven gaat verder en de kanker groeit gestaag door. Mensen vragen hoe het gaat. "Goed," is wat je zegt. En eigenlijk gaat het ook wel goed. Of niet. Negen keer chemo achter de rug en nu net begonnen aan de Ipilimumab. Ook twee weken Spanje gehad, dus een bruinverbrande huid en nog steeds een gezond Bourgondisch uiterlijk. Tja, het leven sukkelt verder.

Posted by Marijke

29 January 2011 @ 17:24 | Het grijze gebied | Comments (0)

Het was gisteren een spannende dag. Na negen weken chemo was pap donderdag weer gescand en vrijdag kregen we daarvan de uitslag. De hamvraag: heeft de chemo gewerkt? Weken leef je toe naar het moment waarop je te horen krijgt of het goed gaat of juist niet. En daar zit je dan weer met het hele gezin, met samengeknepen billetjes. "Tja, eigenlijk weten we het niet."

Posted by Marijke

29 November 2010 @ 16:12 | All clear for chemo? | Comments (2)

De chemo is van start gegaan. Het plan is dat pap tijdens een dagopname een berg troep in zijn lijf krijgt, dat hij daar dan drie weken van herstelt en dat we dan weer van voren af aan beginnen. Dit doen we drie keer en dan gaan we kijken of het aanslaat. Let op: aanslaan is niet genezen. Het slaat aan als de uitzaaiingen niet veranderd zijn of als ze kleiner worden. Januari wordt dus een spannende maand voor ons.

Posted by Marijke

14 November 2010 @ 13:39 | Maximale levertijd | Comments (0)

Drie jaar lang hebben we rust gehad. En opeens staat alles weer op z'n kop. Afgelopen donderdag hebben we bericht gekregen dat mijn vader uitzaaiingen in zijn lever heeft. Een nieuw kankertraject is begonnen…

Posted by Marijke

7 September 2007 @ 15:10 | Hoera! Ik kan weer zien! | Comments (0)

Maar niet heus natuurlijk. Afgelopen woensdag 29 augustus was wel de grote dag. Vijf weken na het verwijderen van mijn slechte oog mocht ik mijn nieuwe oog aan laten meten. Met gemengde gevoelens (ik vond zowel spannend als relaxed) stapten Terry en ik ‘s morgens om 10 uur het Haagse Kunstogen Laboratorium binnen. Vijf weken lang met een donkere zonnebril op winkelen is tenslotte ook niet alles, dus ik was er wel aan toe.

Posted by Marijke

30 July 2007 @ 19:53 | Weg ermee! | Comments (2)

Na veel pijn in de afgelopen dagen met als hoogtepunt het weekend hield ik het echt niet meer uit. Mijn kop knalde gewoon uit elkaar. Maandag 23/7 daarom Leiden gebeld met het verzoek of er tot aan de inmiddels voor vrijdag geplande operatie iets met medicatie geregeld kon worden.

Posted by Marijke

20 July 2007 @ 01:20 | Hoge druk | Comments (0)

Het oog van Marco is door de bestraling toch zo beschadigd dat er niet voldoende zuurstof meer naar het oog gaat. Hierdoor kan ook het vocht niet afgevoerd worden. Als reactie gaat het oog allemaal extra bloedvaatjes maken. Alleen hierdoor wordt de boel nog meer geblokkeerd.

Disclaimer | Privacy & Cookie | Copyright notice | Voorwaarden | Melding maken